شنبه ای با نام صاحب مشهد

مقدار زمانی به آغاز پاییز مانده و می‌اندیشم به تابستانی که گذشت،

تابستانی که تابستان تلاش بود،

شهریوری که درس خوندم برای جبران، و هنوز نمی‌دانم ایم جبران تا چه حد جبران بود.

اما در هفته‌هایی که گذشت تصمیم و اقدام برای کنار گذشتن نقاب و رختِ ضعف نموده‌ام برای قوی بودن در آینده‌ای که آن را خواهم ساخت.

آینده‌‌ای که طبابت با شوق و عشق، سرانجام کارم خواهد بود و رخت سپیدم بر تن، بر بالین بیمارانم حضور خواهم یافت.

زین پس بیشتر مطالعه می‌کنم، بیشتر تلاش می‌کنم برای شکوفایی خود و همواره خود خواهم بود تا آن هنگام که شکوفایی را بر خود ببینم.

روزی از روزگاران آینده خود را طبیب و مادر می‌یابم، اما اکنون در تلاش برای هدف اول «طبیب شدن» هستم که گاهِ هدف دوم نیست.

یا امام رضا،

امروز که روز توست هوای مرا پیش خدایت داشته باش...